در مسابقات پارالمپیک تا پرتاب پنجم نفر پنجم بودم اما به یکباره همه چیز تغییر کرد/هم‌تیمی‌هایم گفتند کارت تمام است مدال نمی‌آوری/از صافی‌های زیادی گذشتم تا اولین مدال کاروان ایران را کسب کنم

به گزارش خبرگزاری فارس از یاسوج، ۲۴ مهر روز ملی پارالمپیک است، مسابقات پارالمپیک را ویژه معلولین، جانبازان و کم‌توان‌های جسمی می‌دانند، آنانی که بخشی از سلامت جسمی‌شان را در نتیجه یک اختلال ژنتیکی، یک اتفاق و تصادف، جنگ و یا هر چیزی معادل این‌ها از دست داده‌اند.

مسابقات پارالمپیک نمایش رقابت آدم‌هایی است که یک بار مشکلات پیش‌روی خود را شکست داده‌اند و محدودیت‌هایشان را بهانه نکرده‌اند و در عرصه قهرمانی و پهلوانی نیز به دنبال این هستند تا به همه آدم‌های دنیا  و هم میهمانشان ثابت کنند که آنان در صرف کردن فعل خواستن چیزی کم ندارند و حتی می‌توانند بهتر ظاهر شوند.

مسابقات پارالمپیک بیشتر از مسابقات المپیک دیدنی و جذاب است، باید همه رقابت‌های آن را دید و از دیدن آن همه تلاش غرق لذت شد و خدا می‌داند این آدم‌ها لایق ستایش‌اند که با وجود این ضعف جسمی باز هم از پای ننشسته‌اند و با اراده و جسارتی کم‌نظیر قدم در میدان نفس‌گیری چون پارالمپیک گذاشته‌اند.

آنان باعث افتخارند در هر کشوری، با هر رنگ، ملیت و نژادی و پارالمپیک نمایش زندگی است، آنجایی که می‌بینی ضعف‌ها کاملاً محو می‌شود و میزان تلاش عامل اهتزاز پرچم کشورت می‌شود، سامان پاکباز یکی از مردان پارالمپیکی ایران است، سامان در پارالمپیک ریو درخشید، خیلی هم خوش درخشید و اولین مدال‌آور کاروان ایران در پارالمپیک ریو شد.

مرد نقره‌ای پارالمپیک ایران جوانی ۲۲ ساله  است که در شهر سی‌سخت زاده شده، اما خود را متعلق به کهگیلویه و بویراحمد و همه مردم ایران می‌داند.

سامان این روزها سخت مشغول تمرین است و قصد دارد خود را به بهترین شکل برای مسابقات آسیایی جاکارتای اندونزی و مسابقات پارالمپیک ۲۰۲۰ ژاپن آماده کند.

گفت‌وگوی خواندنی و جذاب با این قهرمان هم‌استانی به مناسبت روز ملی پارالمپیک است که اولین مدال پارالمپیک را در تاریخ این استان به ثبت رسانده و روزی که او روی سکو رفت، ما کهگیلویه و بویراحمدی‌ها بیشتر از همه مردم ایران خوشحال شدیم و از این نمایش اقتدار غرق لذت شدیم.

اولین مدال‌های جهانی‌ام را در کره جنوبی کسب کردم

پاکباز با بیان اینکه سال ۱۳۷۴ در شهر سی‌سخت متولد شدم و فرزند دوم خانواده هستم، در خصوص ورودش به عرصه ورزش دو و میدانی اظهار کرد: ۹ سال پیش به دعوت و تشویق یکی از دوستان دو و میدانی‌کار وارد این رشته شدم، اما از ابتدا هدف‌گذاری خاصی در باب این رشته نداشتم، اوایل به صورت تفریحی و دوستانه با دوستان به انجام تمرین می‌پرداختیم، اما بعد از گذشت مدتی تمرینات را ادامه دادیم و رکوردهایم افزایش پیدا کرد و به مرور علاقمند شدم و در مسابقات استانی، منطقه‌ای و کشوری شرکت کردم و موفق به کسب مقام در سطوح مختلف شدم و در این بازه زمانی متوجه استعداد و توانمندی خودم در این رشته شدم و این‌ها همه در شرایطی حاصل شده بود که من تا رده سنی جوانان بین افرادی که کاملاً عادی بودند و مشکل بینایی نداشتند حضور داشتم و مسابقه می‌دادم، تا اینکه تصمیم گرفتم برای اخذ گواهینامه اقدام کنم، پزشکان متخصص در تست‌ها و معاینات گفتند چون چشمانت خیلی ضعیف هستند و به دلیل مشکل شبکیه نمی‌توانی گواهینامه بگیری و این ضعف به نحوی بود که حتی با عینک و لنز نیز امکان بینایی مقدور نبود.

این ملی‌پوش تیم دوومیدانی معلولین ادامه داد: مشکل کم‌بینایی من مادرزادی نبود و از حدود ۳ یا ۴ سال پیش کم کم چشمانم ضعیف شدند و از طریق پزشکان متوجه شدم مشکل شبکیه  چشم دارم، بعد از مدتی به دلیل مشکلات کم‌بینایی در تهران کلاس‌بندی شدیم و بعد از آن در مسابقات انتخابی جهانی که در تهران برگزار شد، شرکت کردم و برای مسابقات جهانی کره جنوبی انتخاب شدم که ۲ سال و نیم پیش در اردیبهشت ۹۴ برگزار شد و در آن مسابقات یک مدال طلا در پرتاب دیسک و یک مدال طلا در پرتاب وزنه کسب کردم که اولین مدال‌های جهانی من محسوب می‌شوند.

البته پیش از حضور در رقابت‌های جهانی کره جنوبی در اسفند ۹۳ در مسابقات بین‌المللی دبی شرکت کردم که در واقع برای آمادگی برای حضور در مسابقات کره جنوبی و محک زدن آمادگی‌هایم بود که در این مسابقات یک مدال طلا در پرتاب دیسک و یک مدال نقره هم در پرتاب وزنه کسب کردم.

با ثبت رکورد ۱۵٫۹۸ متر موفق به کسب مدال نقره رقابت‌های پارالمپیک شدم

وی اضافه کرد: در اردیبهشت سال ۹۴  و در خلال مسابقات جهانی کره جنوبی مستقیماً برای مسابقات جهانی قطر انتخاب شدم که در مهرماه همان سال برگزار شد و به مراتب سطح بالاتری نسبت به مسابقات جهانی کره جنوبی داشت و انتخابی پارالمپیک هم بود و در آنجا در  پرتاب دیسک طلا گرفتم و در پرتاب وزنه هم به مدال نقره دست پیدا کردم و در پرتاب وزنه سهمیه پارالمپیک ریودوژانیروی برزیل را کسب کردم.

پاکباز تصریح کرد: در فاصله بعد از مسابقات قطر تا پارالمپیک ریو در مسابقات داخلی، کشوری و مسابقات بین‌المللی دبی برای آمادگی حضور در پارالمپیک شرکت کردم و سه ماه نیز زیر نظر مربی استانی تمرین کردم و در سال ۹۵ نیز در مسابقات پارالمپیک ریو حضور یافتم و با ثبت رکورد ۱۵٫۹۸ متر موفق به کسب مدال نقره رقابت‌های پارالمپیک ۲۰۱۶ در ماده پرتاب وزنه شدم.

جزء ورزشکاران اعزامی به مسابقات آسیایی اندونزی هستم

وی در خصوص اولین مربی‌اش بیان کرد: اولین مربی‌ام تا ۵ سال اول فعالیت ورزشی‌ام خسرو رحیم‌زاده بود و بعد از آن برادرم محسن پاکباز مربی‌ام شد و در حال حاضر برادرم مربیگری‌ام را برعهده دارد.

این ملی‌پوش تیم دوومیدانی معلولین تبیین کرد: بعد از مسابقات ریو در فروردین‌ماه سال جاری برای کسب آمادگی در مسابقات بین‌المللی دبی شرکت کردم و برای مسابقات بازی‌های کشورهای اسلامی که در کشور آذربایجان و شهر باکو برگزار می‌شد انتخاب شدم و در اردیبهشت سال جاری در این مسابقات که فقط در ماده پرتاب وزنه برگزار شد، مدال طلا گرفتم و در مسابقات انتخابی جهانی که در کشور انگلیس و شهر لندن برگزار شد در رشته پرتاب وزنه و پرتاب دیسک شرکت کردم که در پرتاب وزنه طلا و در پرتاب دیسک نقره گرفتم.

وی درباره فعالیت این روزهایش نیز گفت: این مدت در اردو حضور داشتم و قرار است در مسابقات باشگاهی که سه‌شنبه هفته جاری برای افراد عادی برگزار می‌شود حضور پیدا کنم، چون قرار است مهرماه سال آینده مسابقات آسیایی در جاکارتای اندونزی برگزار شود و کسب موفقیت و مدال‌آوری در این مسابقات برای کشورهای آسیایی خیلی مهم است و روی آن سرمایه‌گذاری زیادی می‌شود، چنین مسابقات و اردوهایی برای کسب آمادگی و حضور مؤثرتر در چنین میادین مهمی است، من نیز با رکوردهایی که در لندن داشتم مستقیماً برای حضور در مسابقات جاکارتا انتخاب شدم و جزء لیست ورزشکاران اعزامی به این مسابقات هستم که در این بازه زمانی تا مسابقات آسیایی در چند مسابقه داخلی زیر نظر کمیته پارالمپیک شرکت می‌کنیم.

بین ۱۵۰ ورزشکار اعزامی ایران به مسابقات پارالمپیک اولین کسی بودم که مسابقه دادم

این ملی‌پوش تیم دوومیدانی معلولین درباره احساسات و جو روانی حاکم بر مسابقات پارالمپیک نیز گفت: مسابقات پارالمپیک سطح بالایی دارد و اوج احساسات ورزشکاران، مربیان، مسؤولان و مردم است و ورزشکار فشار زیادی را تحمل می‌کند و اینکه از وی انتظار کسب مدال می‌رود، همین باعث می‌شود ورزشکار فشار روانی و استرس زیادی را تحمل کند، همه ما تلاش و تمرین کرده بودیم، این اولین حضور من در بازی‌های پارالمپیک بود و بین ۱۵۰ ورزشکار اعزامی ایران به این مسابقات اولین کسی بودم که مسابقه دادم.

پاکباز عنوان کرد: در مسابقات پارالمپیک همه برای کسب مدال می‌آیند، در جریان مسابقات حق ۶ پرتاب داشتیم و تا پرتاب پنجم، نفر پنجم بودم و عملاً شانس کسب مدال را از دست داده بودم و همه ناامید شده بودند، حتی هم‌تیمی‌هایم می‌گفتند به نتیجه رسیده بودیم، مدال نمی‌آوری و شبکه ورزش هم سه پرتاب اولم را نشان داده بود و مردم استان هم ناراحت بودند، حتی در شبکه‌های اجتماعی من را حذف شده تلقی می‌کردند و می‌گفتند این باخت چیزی از ارزش‌های سامان کم نمی‌کند، اما در پرتاب ششم با وجود استرس زیاد موفق شدم با کسب رکورد ۱۵٫۹۸ متر نفر دوم شوم که این موفقیت احساس خوبی را به من داد، چراکه گرفتن ورودی این مسابقات افتخار بود، ما از صافی‌های زیادی گذشتیم و تمرینات سختی را در طی ۴ سال پشت سر گذاشتیم که خوشبختانه نتیجه داد و اولین مدال استان در این مسابقات نیز بود که این اتفاق برایم بسیار خوشحال‌کننده بود.

به لحاظ مالی در شرایط سختی بودم

وی درباره خانواده‌اش عنوان کرد: پدرم فرهنگی بود و به مدت ۶ سال در بستر بیماری و سال ۸۹ پدرم را از دست دادم، جا دارد همین جا از مادرم تشکر کنم به خاطر اینکه همه آن سالها مراقب پدرم بود و اجازه نداد ما فشاری را احساس کنیم و تا جایی که می‌توانست همه مشکلات را به دوش می‌کشید، تا حواس ما کاملاً متوجه درس و فعالیت ورزشی‌مان باشد.

این ملی‌پوش تیم دوومیدانی معلولین اضافه کرد: به لحاظ مالی در شرایط سختی بودیم، چون حقوق پدرم به عنوان یک فرهنگی بازنشسته کفاف هزینه‌های ورزشی قهرمانی نبود و خانواده من مجبور شدند چند تا از زمین‌هایی که داشتیم را برای هزینه‌های ورزشی بفروشند و حتی مجبور به گرفتن وام‌هایی از آموزش و پرورش نیز شدیم و واقعاً به لحاظ مالی و هزینه‌ها شرایط سختی بود.

پاکباز افزود: از ابتدا که تصمیم گرفتم وارد این مسیر شوم، مادرم تمایل داشت من بیشتر درس بخوانم و راضی نبود ورزشکار شوم، چون جو حاکم به گونه‌ای بود که مسیر علمی روشن‌تر و مشخص‌تر بود، اما به مروز زمان که تمرینات و حضورم در مسابقات بیشتر شد و متوجه توانمندی من شدند، کل هزینه و انرژی خود را در این مسیر گذاشتند و خانواده من بهترین مشوقان و همراهان من شدند و در این مسیر هیچ کوتاهی نکردند.

تا قبل از مسابقات جهانی قطر تمام هزینه‌هایی که صرف  می‌شد از جیب خودم بود

وی در بحث هزینه و اسپانسر مالی چنین توضیح داد: تا قبل از مسابقات جهانی قطر تمام هزینه‌هایی که صرف می‌شد از جیب خودم بود، چراکه ادارات کل ورزش و جوانان چه در سطح کشور و استان‌ها هزینه‌ای برای چنین ورزش‌های قهرمانی هزینه‌بری ندارند، در مسابقات جهانی قطر یکی از اقوام به نام جواد پاکباز هزینه‌هایم را برعهده گرفت و همه هزینه مرا تأمین کرد و با این وجود تأکید داشت کسی این موضوع را نفهمد، اما من تصمیم گرفتم نام ایشان فاش شود تا این کار بزرگ وی ماندگار شود.

این ملی‌پوش تیم دوومیدانی معلولین ادامه داد: بعد از آن، وضعیت بهتر شد و توانستم از عهده هزینه‌هایم بربیایم، البته کمیته ملی پارالمپیک کمک‌هایی می‌کرد، اما میزان این کمک‌ها کفایت نمی‌کرد.

پاکباز مطرح کرد: هفته‌ای دو روز در مرکز استان و به خاطر امکانات بیشتر و بهتر و در مجموع هفته‌ای ۷ جلسه تمرین می‌کنم و گاهی صبح و عصر تمرین داریم.

برای کسی که برای ورزش قهرمانی کار می‌کند بزرگترین مشکل، مشکل مالی است

وی به دشواری‌های این مسیر اشاره کرد و گفت: برای کسی که برای ورزش قهرمانی کار می‌کند، بزرگترین مشکل، مشکل مالی است، چراکه با کمبود امکانات می‌توان تمرین کرد، اما با تغذیه ضعیف، بدون مکمل، بدون لباس مخصوص نمی‌توان پیشرفت کرد که یکی از مشکلات مهم همین بحث مالی است.

این ملی‌پوش تیم دوومیدانی معلولین افزود: برخی به من می‌گویند چطور سی‌سخت تمرین می‌کنی و من می‌گویم کسی دنبال هدف و پیشرفت باشد در همین سی‌سخت هم می‌تواند کار کند.

پاکباز یادآور شد: ورزش قهرمانی ریسک است، ورزشکاری که هشت سال به سختی تمرین کند و رکورد بزند، اما در یک حرکت مصدوم شود، این ورزشکار با این مصدومیت با وجود همه هزینه‌ها تمام می‌شود که این ریسک بزرگی است.

وی متذکر شد: تا پیش‌دانشگاهی درس خوانده‌ام و بعد از آن همه تمرکزم را بر ورزش گذاشته‌ام، اما با این وجود سعی کرده‌ام به طور میانگین چهار ساعت را در طول روز به مطالعه خصوصاً در زمینه مباحث ورزشی اختصاص دهم و اطلاعات بیشتری کسب کنم.

افکار مردم آنها را محدود می‌کند نه معلولیت جسمی

این ملی‌پوش تیم دوومیدانی معلولین، هدف و آرزوی را این‌گونه تعریف می‌کند: برای یک ورزشکار پارالمپیکی حضور در این مسابقات و کسب مدال مهم است، خصوصا کسب مدال طلا که من مدال نقره کسب کردم که همان جا هم گفتم این رنگ مدال را دوست ندارم و باید طلا کسب می‌کردم، من حتی بعد از مسابقات بعد از کم شدن رفت و آمدها باز تمریناتم را شروع کردم، با وجود اینکه بقیه هم‌تیمی‌ها و دوستانم به استراحت و مسافرت رفتند، اما من همه حضور در مسابقات و تمرینات را مبنایی برای کسب مدال طلای پارالمپیک ۲۰۲۰ ژاپن قرار دادم و می‌خواهم به یاری خدا این مدال خوش‌رنگ را کسب کنم.

پاکباز خاطرنشان کرد: نابینایان و کم‌بینایان و به طور کلی معلولان محدودیت‌هایی دارند، اما با وجود سختی‌ها من شرایطم را پذیرفته‌ام و با آن کنار آمده‌ام، به نظر من این افکار مردم است که آنها  را محدود می‌کند نه معلولیت جسمی.

کسب اولین مدال کاروان ایران در مسابقات پارالمپیک شیرین‌ترین خاطره دوران ورزشی من است

وی در خصوص خاطراتش از پارالمپیک بیان کرد: تا پرتاب پنجمی که در مسابقات پارالمپیک ریو داشتم تلخ‌ترین خاطره دوران ورزشی‌ام بود، اما در پرتاب ششم سعی کردم حرفه‌ای رفتار کنم و احساساتی نشوم که به یاری خدا توانستم اولین مدال کاروان اعزامی ایران را کسب کنم که شیرین‌ترین خاطره دوران ورزشی‌ام شد و یک اتفاق در آن واحد خاطره تلخ و شیرین من شد که همیشه در ذهنم ماندگار است و بازتاب خوبی نیز در رسانه‌های داخلی کشور و رسانه ملی داشت.

این ملی‌پوش تیم دوومیدانی معلولین در پایان از رسانه‌ها تقدیر کرد و ما هم برای سامان این جوان شایسته هم‌استانی آرزو موفقیت می‌کنیم، چون دنای با صلابت و استوار همیشه در رقابت‌های زندگی ورزشی بدرخشد و افتخارآفرین باشد و به آرزویش که همان کسب مدال طلای پارالمپیک ژاپن است دست یابد.

پارالمپیک یک رقابت ورزشی نیست، بلکه میدان درس گرفتن و به خود آمدن است تا یادمان نرود می‌توان با وجود محدودیت‌ها و معلولیت‌ها موفق بود، می‌توان سرشار از شور زندگی بود، آنان رقابت می‌کنند تا به مایی که این روزها افسرده و دلمرده‌ایم نشان دهند امیدی هست و شور زندگی نمرده، پارالمپیک نمایشی است از شکوه، انسانیت و زندگی، آنان باعث افتخارند، آنان فرزندان امیدوار ایرانند.

———————–

گفت‌وگو از مرضیه دادگر

———————–

انتهای پیام/ذ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *